IETS MET VRUCHTEN EN PLUKKEN, ZAAIEN EN OOGSTEN.

Het jaarlijkse hoogtepunt op de jeugdkalender vond afgelopen weekend weer plaats. In Baarn werd zaterdag gestreden om het Nederlands kampioenschap bij de B licenties en zondag was het de beurt aan het beste wat Nederland bij de jeugd te bieden heeft, de A licenties. Bij het eventueel behalen van de halve finale op zaterdag werd een plaats voor zondag afgedwongen maar daar werden vooraf slechts gekscherende suggesties en opmerkingen over gemaakt.

Met een voor Veldhoven ongekend hoog aantal deelnemers, 4 op zaterdag en 2 op zondag (vorig jaar 3 deelnemers op zaterdag en 1 op zondag) ging het richting Baarn. De verwachtingen van henzelf? Voor Lars (O17) zijn tweede NK en Jelle (017) Noa (O19) zijn eerste NK dus die waren niet al te hoog. Een mooie ervaring die naar meer zou smaken en waar veel geleerd kon worden (met name dat er nog héél veel betere spelertjes rondlopen in Nederland). Voor Samuel (O11) lag dat anders, hij plaatste zich vorig jaar in dezelfde categorie al voor zondag en dat moest dit jaar ook zeker kunnen. Papa Mies had dus hetzelfde hotel geboekt als ondergetekende, dat kun je jinxen en vragen om moeilijkheden noemen maar ik noem het realistisch zelfvertrouwen. Achteraf is het héél mooi wonen maar dat bleek terecht, Samuel werd zaterdag 2de nadat hij in een spannende 5 setter de finale verloor van Pengxuan He, een fanatieke kleine kiendop van TTV Amstelveen. Overigens 2de, onthoud dat (Joop Zoetemelk)nummer. Maar ik loop vooruit op de zaken.

Voor zondag had de Kang Clan zich al direct gekwalificeerd want reeds in het bezit van een A licentie. Jasper bij de jongens onder 13 en Charlotte bij de meisjes onder 15. Verwachtingen? Jasper zou kunnen verrassen (plaatsing 7/9). Als hij het beste in zichzelf naar boven wist te halen zou een halve finale erin moeten kunnen zitten. Voor Charlotte lag dat anders, het is weer hààr jaar zeg maar. Twee jaar geleden kroonde ze zichzelf tot Nederlands kampioene onder 13 en nu in haar laatste jaar onder 15 zat dat er zeker weer in. No pressure, Charlotte.

Nu zijn jullie van mij gewend dat ik een uitgebreide analyse geef van alle deelnemers namens Veldhoven, van poulefase tot aan evt vervolgrondes maar met 6 spelers wordt zelfs mij dat wat al te gortig. Nog een geluk dat ik geen trainer van Scylla ben die met (om en nabij) 15 spelertjes aanwezig waren.

Ik ga het dus trachten te veralgemeniseren en vanuit een denkbeeldige helicopter ga ik mijn gedachten laten schijnen over geleverde prestaties en vertoond spel.

De prestatie van jongste telg Samuel op zaterdag heb ik reeds boven beschreven. Hij voldeed aan de verwachting, fietste zaterdag door zijn poule heen, boekte een mooie 3–0 overwinning op zijn maatje Morris van Zwolle in de halve finale en was ontroostbaar na de verloren finale. Over zondag kan en zal ik kort zijn. Samuel kon geen potten breken en slechts een enkele gamewinst her en der was de oogst. Ik heb iets gedaan wat ik niet eerder heb gedaan en wat ik niet snel weer zal doen namelijk mezelf ontslaan van het coachen van een speler. Samuel is een schat van een jong maar achter de tafel laat hij zich simpelweg (nog) niet leiden. Als het even tegenzit beslaan zijn brillenglazen van de stoom die er uit zijn oren komt en de tranen die opwellen in zijn ooghoeken, diezelfde oren pikken niets meer op (logisch want vol met stoom). De afspraak om koste wat kost rustig te blijven loopt al direct spaak met destructief tafeltennis tot gevolg. Na 5 keer tegen hem gezegd te hebben dat hij de eerste bal niet blind en snoeihard maar rustig op tafel moet spelen vond ik het (opgeteld bij het drama wat voorafging in voorgaande partij) bij de 6de keer welletjes. Als Samuel eenmaal in die staat verkeert, ziet en hoort hij niets meer en gaat hij uit pure frustratie nog harder en blinder slaan. Ik houd van eigenwijsheid maar hier was ik niet tegen opgewassen, die cursus moet ik nog volgen. Voor zijn en mijn eigen welzijn was het beter dat ik even afstand nam. Grootste pluspunt ten opzichte van vorig jaar? Waar hij vorig jaar de gehele terugweg niet aanspreekbaar was vanwege de teleurstelling was op zijn gezicht dit keer een half uur na afloop al berusting en enige vorm van teruggekeerde vrolijkheid te lezen.

Godskolere, ik zou het kort houden maar na 1 speler zit ik al op 743 woorden.

En door….

Lars en Jelle begonnen zaterdag redelijk onbevangen aan de poulefase. Voordeel was dat ze naast elkaar speelde en meestal niet tegelijkertijd dus kon ik beide coachen en als dat even niet kon was de samen- en wisselwerking met Jeffrey (Kang) buitengewoon. Met soms enig kunst en vliegwerk kreeg Noa zo ook de aandacht die hij verdiende.

Kort, Theo, kort…

Lars eindigde, op onderling game resultaat, derde in zijn poule. Altijd lullig en zeker zonde om zo een kwartfinale mis te lopen zeker als we dadelijk de koe in de kont gaan kijken. Persoonlijk vind ik Lars de mooiste jeugdspeler van Veldhoven. Met zijn weergaloze balgevoel en zijn creativiteit denk ik dat hij speltechnisch misschien wel het hoogste plafond heeft van onze spelers.

Als mijn moeder een piemeltje had gehad dat was het mijn vader geweest maar als Lars net even wat meer ‘grinta’, een wat meer positieve peper in zijn reet, over mijn lijk  mentaliteit zou hebben, dan zou dat zijn tafeltennis leven een stuk makkelijker maken. Maar Lars, zijnde de lieve en sociale jongen die hij is, strijdt op beslissende momenten teveel tegen zichzelf wat zich (nog) teveel vertaalt in angstig en onzeker tafeltennis. Het blijft lastig om spelers en speelsters die hier onder gebukt gaan te coachen, ook deze cursus voor gevorderden moet ik nog ergens zien te volgen.

Die koe dus. Lars speelt zijn eerste wedstrijd tegen latere poulewinnaar Yannick van der Haven. Lars speelt fris tafeltennis en laat zien waarom iedereen in zijn leeftijdsklasse vandaag voor hem op moet passen. Met zijn uitstekende service en prima forehand laat hij zijn trainer/coach regelmatig gloeien van trots en genot. Hij pakt een 3-0 voorsprong in de vijfde game, Yannick knokt zich terug naar 3-3 en dan sluipt de bij tijd en wijlen al aanwezige onzekerheid in Lars zijn spel en krijgt angst de overhand. Niet in staat om op beslissende momenten door te pakken moet hij Yannick feliciteren. Lars baalt (maar nooit te lang) nog het meeste van zichzelf. Het siert hem dat hij keer op keer de strijd tegen deze demonen aan blijft gaan en mijn overtuiging is dat hij die strijd naarmate hij ouder en rijper wordt, steeds beter zal kunnen managen. Lars mag terugkijken op een geslaagd eerste NK, goed gedaan vent!

Jelle:

Het mooie en veelbelovende van deze jongen is: Jelle geeft geen fuck! Dat is straattaal voor: Jelle doet gewoon zijn ding (en sommige dingen doet hij erg goed) als hij wint is hij (even) blij en trots en als hij verliest is hij (even) teleurgesteld. Het verschil in gedrag en emotie bij winst of verlies is relatief klein, het blijft niet hangen en met name bij eventueel verlies is dat een enorme pré.

Wat Jelle dit weekend heeft laten zien is meer dat buitengewoon. Waar hij de laatste fase van de competitie qua ontwikkeling op een plateau verkeerde, heeft hij nu weer de weg omhoog gevonden, en hoe! Zijn nieuwe bijnaam luidt vanaf heden ‘Pats Boem Jelle’, ‘Sloopkogel Jelle’ zou ook passen. In de poulefase werd slechts (ingecalculeerd) verloren tegen de al volwassen serverende en goed spelende Luca Owen. Met name de manier waarop hij de ietwat zwaarlijvige, sympathieke en hoger geplaatste Dean de Ridder van Scylla sloopte, maakte indruk. Jelle die aan tafel die Dean van het kastje naar de muur stuurt, wachtend op zijn kans om door te slaan. Spectaculaire rally’s die naarmate de wedstrijd vorderde vaker en vaker in Jelle’s voordeel werden beslecht. Tweede plek dus en door naar de kwartfinale. Daar wachtte een bekende te weten Efecan Topaktash. Deze mini John Scott moest Jelle al twee keer feliciteren in de competitie dus werd met optimisme naar deze wedstrijd uitgekeken. Met recht bleek want de eerste 2 games waren voorbij aleer de Amsterdammer pap had gezegd. Met wederom uitstekend counterspel werd Efecan van hoek naar hoek gestuurd waarbij Jelle keer op keer de juiste bal uitkoos om door te slaan. In de daaropvolgende games werd met succes van tactiek gewisseld door de tegenstander. Jelle kon niet of nauwelijks meer counteren omdat zijn tegenstander hem het spel liet maken en dat is nog een ontwikkel punt van Jelle. De dominantie werd omgedraaid en bij een 8-2 voorsprong voor Efecan leek er een 5de game te komen. Maar Jelle zou Jelle niet zijn als hij niet voor de zoveelste keer terugkwam. Onverstoord pikte hij het ene na het andere punt op en pelde hij punt voor punt het voorzichtig opgebouwde vertrouwen van zijn tegenstander kaal. 13-11 voor Jelle, hoppa! Halve finale!

Yannick van Haven, Lars plaaggeest en op eerdere toernooien ook Jelle’s  Nemesis ging ook de bietenbrug op. Yannick, zelf ook een korte noppen op forehand petser, pakte de eerste set nog maar Jelle herpakte zichzelf wederom uitstekend. Effe wennen en inkomen maar daarna ‘pats, boem, slopen die handel, met 11-1 werd de 4de set alsmede de wedstrijd binnen gerammeld.

Finale!

Hierin had Jelle weinig te vertelle, tegen de als nummer 1 geplaatste Djovanny Nieuwland stokte de tikmachine. Djovanny was vaster, slimmer en beter fan Jelle en pakte verdiend de titel Nederlands kampioen B. Jelle dus zilver, 2de plaats. Onthoud dat nummer. Jelle dus ook door naar zondag, door naar zijn eerste NK A. Echt heeeeeél knap gedaan en zijn ontwikkeling geeft veel hoop voor de toekomst.

Noa, Noa Smulders:

Noa is 17 en pas 3,5 jaar geleden met competitie spelen. Afgelopen seizoen heeft de overstap gemaakt van Unicum naar ons en de ontwikkelingscurve die hij sindsdien heeft gemaakt is zeg maar gerust fenomenaal. Noa is ook precies uit het juiste hout gesneden, is gek van tafeltennis en is net als Jelle mentaal ijzersterk. Evenwichtig, overtuigd van zichzelf zonder één spoor van arrogantie  en een knokker.

Voor Noa was dit ook allemaal nieuw maar gezien zijn rating waren er wel verwachtingen. Verwachtingen die hij met vlag en wimpel waar heeft gemaakt, ruimschoots heeft overtroffen dit weekend.

Hij moest even dieselen in zijn eerste pot tegen John Duncan maar daarna was er geen houden meer aan. Zelfs de sterker geachte en kampioenspoule spelende David Pronk werd aan de zegekar gebonden. Eerste in de poule en dus een bye en direct geplaatst voor de kwartfinale.  Daar ontmoette hij zijn Hasselt maatje, Tim Ensink waar Noa altijd met veel respect over spreekt. Met dominant, agressief spel, uitstekend serverend en ontvangend werd Tim met 3-0 het bos in gestuurd. Halve finale.

Stijn Vreman, aka The Stinch (geloof ik) werd gevreesd om zijn creatieve spel en lastige service, ook weer een kampioenspoule jongen bovendien. Maar Stijn bleek menselijk en bovenal wat traag op de voetjes. Stijn’s service werd steeds beter geneutraliseerd en zijn wisselpunt steeds vaker en harder bestookt door zowel Noa’s forehand als backhand spinnen. Noa groeide nog steeds in het toernooi en met een afgetekende 3-0 werd Stijn verslagen. Finale!

Noa bewaarde het beste van zijn spel voor deze finale, een finale die moest worden gespeeld tegen Jurre Schaafsma van Taverzo. Hoogstaand qua niveau en hoogstaand als je het mij vraagt qua beleving, uitermate sportief edoch op het scherpst van de snede. Het absolute hoogtepunt van deze finale en van deze dag was de Truls Moregard snake van Jurre. Na een lange en fantastische rally waarin Jurre uitgeplaatst leek, dook hij naar de bal en wist met een beweging van de pols backspin te genereren. De bal kwam hoog en vlak achter het net op de helft van Noa die m wel even dacht in te smashen. De bal krulde echter direct terug richting Stijn’s helft wat Noa in het luchtledige deed slaan….koekoek! Met een big smile van beide heren en oe’s, ah’s en een staande ovatie van de tribune werd het punt gevierd en gewaardeerd.

Oh ja, Noa verloor met 11-5 in de vijfde en werd uiteindelijk 2de, onthoud dat nummer. Gaan jullie nog meer van horen, van deze jongen. Dat kan namelijk niet anders met zijn toewijding en talent. Diepe buiging, Noa!

Zondag:

Dat was voor de B heren Noa en Jelle natuurlijk ff andere koek, nu speel je tegen de beste spelers van Nederland. Jelle deed wederom van zich spreken door te winnen van Mathijs Laatsch en door het Thijmen van t Holt erg moeilijk te maken. Met name tegen Mathijs liet Jelle zien wat vastheid en vastberadenheid is. Volledig gesloopt en kapot door de ellenlange rally’s moest hij in 5-en zijn meerdere erkennen in ‘de Sloopkogel’. Jelle liep zondag zonder verwachting rond, misschien wel iets te vanzelfsprekend er vanuit gaan dat hij toch niet kan winnen van deze spelers. Natuurlijk is er sprake van niveauverschil maar als je het mij vraagt is dit zeker niet héél groot, zeker niet in de poulefase. Maar wat een weekend voor hem, dat had ie nooit durven dromen. Grote klasse, Jelle!

Noa trof nu de echt grote jongens van de Nederlandse (jeugd) competitie, spelers die 2de en zelfs 1ste divisie spelen. Ja, hij kwam tekort maar ook hier geld dat het echt niet veel scheelde. Naar eigen zeggen heeft hij vooral genoten vandaag. De toch al altijd aanwezige big smile was niet van zijn gezicht te krijgen. Alleen de wedstrijd tegen para speler Bartelink Groeneveld was niet al te best maar tegen zowel Waersegers als Wijnhout heeft hij laten zien dat hij eraan komt.

Ok, we zijn er bijna, nog 2 (onthoud dat nummer) spelers.

Jasper (O13):

Jasper heeft niet kunnen verrassen vandaag. Het ontbreekt Jasper op beslissende momenten vooral aan lef, gif en onbevangenheid achter de tafel. Jasper is, daar heb je m weer, te bang om te verliezen wat zich ook weer vertaalt in angstig en passief spel. Op dit niveau kom je daar niet meer mee weg, krijg je de bal uiteindelijk om je oren. En het is niet dat hij het niet kan, als er iemand een fabelachtige, fluwelen techniek heeft (zowel bh als fh) dan is het Jappie wel. Als hij dit wel aan kan boren dan kan hij zeker de halve finale halen. Dan houdt het voor nu op want momenteel lopen er 2 gastjes bij in deze leeftijdscategorie die er met kop en schouders bovenuit steken, te weten Jari van Gameren en Jarnelo Erich. Blijven trainen Jasper en knap dat je je A hebt gehaald dit jaar.

Last but certainly not least, Charlotte Kang:

Ik had de eer om haar vaste coach te mogen zijn en om te proberen haar te ondersteunen naar opnieuw een Nederlandse titel.

Charlotte en ik hebben door de loop van afgelopen 2 jaren behoorlijk wat stormpjes doorstaan waar ik hier niet over ga uitweiden. Momenteel is onze trainer/coach vs pupil relatie goed en respectvol en bij gebrek aan beter mocht ik de koningin van Veldhoven bijstaan ;-).

Nu moet me 1 ding echt van het hart. In de toch al niet in grote getale aanwezige speelsters in deze categorie is het niveau echt abominabel laag. Charlotte steekt er samen met de twee Limburgse dames, Joes Slakhorst en Juul Ploumen ver bovenuit. In haar poule werd Charlotte dan ook met speels gemak  eerste wat haar direct een plaats in de halve finale opleverde.

Hier wachtte de sympathieke en tevens haar dubbelpartner van vandaag Natalia Kerr op haar. Niets ten nadele van Natalia maar Charlotte in goede doen (lees niet onzeker, niet bang) mag niet van Natalia verliezen. In Tilburg was Charlotte in goede doen en won ze overtuigend van haar. Maar goed, Natalia heeft niets te verliezen en Charlotte alles. Na game 1 leek er niets aan de hand. Met 11-6 werd deze met goed spel gewonnen en dan denk je als coach, dat zit wel snor. Maar dan begint het te piepen en te kraken bij Charlotte, mist ze eenvoudige forehand openingen, mist ze zowat iedere actieve backhand, ontbreekt het haar aan spelintelligentie, kortom: alles gaat fout wat wel goed gaat als het tussen de oren goed zit. Natalia krijgt vertrouwen, Natalia krijgt zelfs twee matchpoints in game 4 en ik zei de gek sterf duizend doden aan de zijkant, zweet peentjes en voel me machteloos. Vroeg in de vierde bij een achterstand van  4 punten (geloof ik) maken we tegelijk het gebaar van een te nemen time out. Charlotte veegt haar traantjes weg en zegt dat ze dit niet meer gaat winnen. Tegen misschien wel beter weten in probeer ik haar te overtuigen dat dat zeker nog wel kan. Ik geef haar zelfs, tegen mijn principes in (kinderen moeten op bepaalde leeftijd zelf oplossingen kunnen bedenken) concrete tips: serveer met dit effect op die plek, laat haar maar openen. Op 10-8 achter in die vierde doe ik alles wat ik kan, mijn hele amateur kleinkunst talent komt eraan te pas, om Charlotte duidelijk te maken dat ze de tomahawk service met backspin naar forehand moet gebruiken. Doet ze, 2 directe punten, ook Natalia heeft last van de spanning. Boven de tien ga ik nog duizend keer dood. Ze pakt de game met 16-14…..pffff, hartslag daalt naar 120.

De vijfde blijft ondanks de voortdurende voorsprong van een punt of 3/4 spannend. Je weet het nooit en een inzinking kan zomaar weer opdoemen. Gelukkig gebeurt dat niet en wint ze die vijfde met 11-7. Finale!

Dezelfde finale als twee jaar geleden tegen Joes Slakhorst. Charlotte lijkt vooraf opgelucht en minder gespannen. Dat is ook zo en als een speer schiet ze uit de startblokken. Met spel waar je echt je vingers bij aflikt walst ze over Joes heen en neemt een 7-1 voorsprong. Zand in de machine, slordigheidsfoutjes en enkele goede punten van Joes maken dat de voorsprong als sneeuw voor de zon verdwijnt. 9-5 is niet genoeg om de game te pakken, 11-9 voor Joes.

Godver de godver denk ik, jammer zeg ik. Maar Charlotte is niet aangeslagen en lijkt alleen maar vastberadener om het in de volgende games beter te doen. Dat lukt, en hoe! Met 11-6 en 11-2 walst ze dit keer wel tot aan de finish over Joes heen, ze speelt haar echt helemaal zoek. Godver de godver denk ik weer, dat had dus al 3-0 moeten zijn, keurig gedaan zeg ik.

En hier gaan de complimenten echt naar wie ze toekomt, Joes dus. Zij blijft rustig, mist minder fh openingen en is ijzersterk in de rally. Met name met haar bh stuurt ze Charlotte van links naar rechts. Charlotte kan haar dominante spel niet meer op tafel leggen en met twee afgetekende games pakt Joes de wedstrijd en dus de titel. Van harte, Joes!

Charlotte tweede dus, onthoud dat nummer. Ze heeft een prima finale gespeeld en zelf zegt ze dat er werk aan de winkel is voor met name haar backhand. Na de initiële teleurstelling en een kleine traan volgt al snel berusting en tevredenheid. Bij mij ook, goed gedaan, meisje, op naar verdere verbetering en ontwikkeling.

Rest mij nog 2 (Veldhoven) prestaties te vermelden. Charlotte en haar dubbelpartner Natalia hebben een tweede plaats behaald. Ze stonden overigens al direct in de halve finale (?1). De organisatie hoefde nog net geen kinderen van straat te plukken om toch maar een deelnemersveld te hebben maar veel scheelde dat niet. Met 11-9 in de vijfde werd verloren van Joes en Juul. Jasper en zijn maat Ayaan Marathe van ttv Ede hebben brons behaald.

5 x tweede dus, dit weekend.

Hebt u dat nummer onthouden?

Ben er bijna.

Resumé: een meer dan voortreffelijk weekend. Sowieso sfeer wise maar ook zeker prestatie wise en dat laat ik PSV nog buiten beschouwing. Zo plant je wat zaadjes in de grond, zo’n twee jaar geleden en zo bungelen de eerste vruchten aan takken, klaar om geplukt te worden.

To be continued, zoveel is zeker.

Ps: iedereen bedankt met name Jeffrey voor de fijne en voortreffelijke ondersteuning en Mieske voor de gezelligheid.

Nadrukkelijke Ps 2:

Met de opkomst van de Veldhoven jeugd, er zit voor de toekomst echt nog veel meer in het vat, merken wij vaker en vaker dat we op toernooien coaches tekort komen. Dus bij deze nogmaals een oproep aan het grote ledenbestand van TTV Veldhoven: meld je aan om, al is het maar eens per jaar, onze jeugd te begeleiden tijdens een toernooi.

Groet, Theo Boon.