Zaterdag tussen neus en lippen door even op en neer geweest met het eerste jeugdteam naar Groningen waar 5 punten in de tas werden gestoken tegen het altijd lastige FTTC. En mijn God wat ben ik blij dat er ook altijd een ouder meegaat om te chauffeuren. Als je uitzoomt en er met de blik van een gemiddelde buitenstaander naar kijkt dan kun je geen andere conclusie trekken dan dat wij tafeltennisdieren ergens een of twee steekjes los hebben zitten. Ik bedoel, 3 uur rijden om in een oud en koud gymzaaltje, waar anderhalve man en een paardenkop aanwezig zijn, zo’n 4 uur te strijden voor 5 zuur verdiende puntjes? Om vervolgens weer 3 uur terug te moeten rijden waar thuis slechts de optie kapotliggen op de bank en naar bed gaan resten omdat de volgende dag wederom een dag pikkepokken wacht? En ik laat hier de huwelijkscrisissen en verwaarlozing van het seksleven die het met zich meebrengt nog even onbesproken. Nah, absoluut een 1 of 2 steken los maar I wouldn’t change for the world, dan maar een beetje gek.

Nb: Djiovanny speelde btw lang niet slecht voor een zieke.

Vijf punten dus, 3 uur rijden en een uurtje kapotliggen op de bank, de wekker weer zetten want zondag (gisteren) wachtte de halve finale jeugdmeerkampen. De jongens in Hilversum en de meisjes in Ede. Wat mij betreft een onbegrijpelijke keuze want én ongezellig én logistiek erg onhandig. Het is al lastig genoeg om binnen de club vrijwilligers te vinden die evt willen rijden en coachen en dan helpt zo’n splitsing niet.

Daar komt nog bij dat het huisvesten van zo’n groot evenement bij een clubaccomodatie zorgt voor taferelen die je liever niet ziet, ruikt en hoort. Nou zei ons moeder altijd al dat er niet veel nodig was om mij geïrriteerd te krijgen maar mam, dit keer was mijn irritatie gerechtvaardigd. Een mierennest was het bij Hilversum, een kippenhok bovendien. Gore plees met voortdurende files, een middenrij in beide zalen waar je je kont niet kon keren en een zooitje van jewelste omdat Nederlandse kinderen (nee, niet allemaal maar toch veel) kennelijk niet gewend zijn hun eigen troep op te ruimen. Het laatste argument om dit nooit op deze manier meer te doen kwam van Jelle die het beter verwoordde dan ik ooit had kunnen doen. ‘Theo, ben ik nou dom of wat? De spelers van Hilversum hebben toch een enorm thuisvoordeel?’ Geen speld tussen te krijgen Jelle.

Ter zake:

Charlotte speelde in Ede, reisde daar met papa Jeffrey naar af en zat in een poule des doods met Marlieke de Gier, Jitte de Klerk en Floortje Gerritsen. Bij voorbaat leek het schier onmogelijk om bij de eerste 3 te eindigen temeer omdat ze daags tevoren in Groningen nou niet echt zelfvertrouwen had getankt. Om half 5 krijg ik een appje van Jeffrey: ‘Charlotte is door. Knap in vijven gewonnen van Floortje Gerritsen. En dat terwijl ze in de vijfde met 5-0 achterstond.’ Voorwaar een prestatie van jewelste van de 15 jarige koningin van Veldhoven die in de samengestelde O17/19 moest uitkomen.

Drie jongens speelden in Hilversum, eigenlijk twee maar Noa had geluk dat er een plaatsje vrij kwam bij de jongens O19.

In de auto werd afgesproken dat mijn aandacht in eerste instantie uit zou gaan naar Jasper, de jongste van het stel en dat ik,waar mogelijk, de andere twee bij zou staan.

Noa jongens O19:

Noa heeft laten zien dat hij daar terecht stond. Hij wint een game van Niek Esselink (2de divisie), hij wint ook een game van Teun Salentijn (2de divisie). Het is echt jammer (wel begrijpelijk) dat hij nog teveel opkijkt tegen deze twee gasten. Met name tegen Teun zit hij gewoon erg dichtbij een 2-0 voorsprong in games en dan kan zo’n jongen toch zenuwachtig worden. Maar goed,  hij veegt Thomas Marres met 3-0 maar vergeet na een 2-0 voorsprong in games  te winnen van Lars Clephas. In zijn laatste wedstrijd om des keizers baard tegen Joas Niesing is de koek op, de pijp leeg en begint zijn (fragiele) lichaam te protesteren. Ook niet gek als je vrijdagavond competitie hebt gespeeld, zaterdag 6 uur in de auto zit en een competitiewedstrijd hebt gespeeld en met een slaapschuld aan de zondag begint. Shout out naar Arnoud Meijer die Noa in 3 van zijn 5 wedstrijden op een fijne manier heeft bijgestaan, dankjewel Arnoud, zeker ook namens Noa.

Ik krijg na afloop van Noa de fijnste feedback die een coach kan krijgen. Feedback die je ook alleen kan krijgen wanneer de band tussen speler en coach een veilige, een fijne is. Al vaker zei hij de laatste tijd, quasi gekscherend, dat hij beter en vrijer speelt wanneer ik er niet bij ben. Nog quasi gekscherender reageer ik dat ik dan in het vervolg wel naar de kantine ga als hij moet spelen. Het zet mij aan het denken en wat volgt is een serieus, open en eerlijk gesprekje daar waar wij meestal de neiging hebben om zoiets met een geintje af te doen. Noa zegt dat hij misschien wel te graag zijn best wil doen voor mij, mij niet wil teleurstellen en dat dat misschien wel zorgt voor teveel spanning waardoor zijn potentieel bij lange na niet altijd tot wasdom komt. Een mooier compliment kun je als coach niet krijgen maar het schept tegelijk ook een lastig spanningsveld. Waar doe je als coach dan goed aan? en nee, weglopen is geen optie.

In eerste instantie heb ik hem gezegd dat hij als mens voor mij geen stuiver minder waard wordt, of hij nou wint of verliest. Ik mag hem heel graag, wij hebben een goede klik, ik waardeer zijn inzet enorm. Zolang hij knokt voor ieder punt zal ik hem nooit iets verwijten.

Waar het tussen ons wel eens wringt, en dan speelt mijn karakter, ego en temperament mij parten, is dat wanneer ik zie dat hij zichzelf uit de wedstrijd lult, hij zijn focus op negativiteit legt waardoor hij vast komt te zitten in zijn hoofd. Hij miept en fiept dan dat het een lieve lust is en non-verbaal straalt hij ook negativiteit uit. Op mijn beurt benoem ik dat dan ook nog eens en meestal ook met een ‘strenge’ ondertoon. Wat ik dus doe is op de de al aanwezige negativiteit in hem, mijn negativiteit leggen en dat is niet helpend. Dit is voor nu mijn inzicht en het is mijn plicht om daar in de toekomst iets mee te gaan doen. Ik heb daar ook al zo mijn ideeën over en die heb ik gedeeld met Noa die daar positief tegenover stond. Het was zo aandoenlijk om te zien dat hij mij niet wilde kwetsen en zo knap dat hij uitsprak dat hij mij hoog heeft zitten maar dat dit hem ook juist kan belemmeren. Héél bijzonder!

Fijn ventje, die Noa!

Jelle O17 jongens:

Daags van tevoren was de poule van Jelle, zoals bijna altijd gebeurt, veranderd. Het werd er niet perse makkelijker op. Tegen jongens die (op één na) allemaal kampioenspoule spelen moest hij het doen vandaag. Het hij deed het! En hoe!

Jelle begon tegen de twee sterkste spelers, Pavlo Shytikov en Luca Owen. Tegen Pavlo werd een het een waar serviceduel, waren er zeker kansen maar uiteindelijk trok de sympathieke Noord Hollander met 3-1 verdiend aan het langste eind. Tegen Luca kon ik niet coachen want Jasper moest tegelijkertijd spelen maar had Jelle in Vincent van Kuijk een uitstekende vervanger voor mij. Het mocht niet baten, relatief kansloos moest Jelle het hoofd met 3-0 buigen.

Jelle moest verder alles winnen om nog door te kunnen en Jelle won verder alles waarbij de overwinning om Lunga Mntambo het meest in het oog sprong. De manier waarop hij zowel Marco Skwira, Lunga Mntambo en Ivar Neijssel het nakijken gaf was meer dan bijzonder. Met zijn vervelende bh campingservice, zijn meer dan uitstekende counterspel en zijn steeds gevaarlijker wordende loei van een fh spin, dreef hij zijn tegenstanders regelmatig tot wanhoop. Jelle begint ook steeds beter te bewegen (naast zijn bh opening een achilleshiel) en ik raak steeds overtuigder van het feit dat zijn plafond nog lange na niet in zicht is. Er is nog zoveel dat hij kan toevoegen om zijn spel nog completer te maken dat de sky voorlopig the limit is. Mentaal is hij bovendien al ijzersterk, hij is voor niemand bang, geeft nooit op en betere brandstof dan een nederlaag kun je hem niet geven.

Absoluut hoogtepunt van de dag: Jelle heeft uit zichzelf twee keer zijn handdoek gepakt in zijn laatste en beslissende wedstrijd tegen Ivar!

Jasper O15 jongens:

Jasper stond derde geplaatst en zou bij plaatsing voor de finale ook een A licentie krijgen. Zijn bleke koppie en stille gemoed op de heenreis verried al de nodige spanning. Het grootste talent van Veldhoven heeft zich uitstekend van zijn taak gekweten. Tegen de twee hoger geplaatste spelers (Jari van Gameren en Taha Mansri) geeft hij zeer goed partij en van Taha kan hij gewoon winnen als hij wat slimmer speelt. In de voor hem beslissende potjes en must wins, tegen lager geplaatsten spelers liet hij het twee keer op een 5 setter aankomen maar zowel tegen Jesper Veenendaal als tegen Jacky Cheung liet hij op die momenten juist zijn beste spel zien. In het laatste en beslissende potje tegen Hardenberg leek hij (vreemd genoeg maar wel héél fijn) bevrijdt van spanning. Met heerlijk spel, op momenten ook zeer slim spel liet hij Ties met 3-0 kansloos. A licentie en finaleplaats in tha pocket.

Knap gedaan vent!

Als jij  je groenten blijft eten, je schouders en kin omhoog steekt tijdens de wedstrijd, je richt op het positieve, soms een klein pepertje in je reet stopt en vanuit controle je kansen af wacht dan kun jij het ver schoppen.

6 en 7 juni gaan we het zien in Panningen. Het is voor nu nog te vroeg om al te hoge verwachtingen te hebben, het is al knap en boven verwachting dat we er met 3 en misschien 4 spelers van Veldhoven staan (de 9 jarige Ayan Cringus kan zich volgende week plaatsen voor de finale bij de O11 jongens categorie) maar goed, we zijn ook nog maar net begonnen aan deze weg, hè.