Na de kwartfinale van de NJM in Almere in december 2025 waren er nog 3 Veldhovenaren (Charlotte, Jelle, en Jasper) over in de halve finale – de beste prestatie in dit toernooi in jaren. Noa kwam er op het laatste moment nog bij omdat er een plekje vrij was gekomen door een afmelding. Op zondag 1 februari speelden de jongens bij TTV Hilversum, en Charlotte bij de meisjes in TTV Ede. Er moest dit keer dus opgesplitst worden. Ik begeleid normaal gesproken Jasper maar logistiek kwam het beter uit dat Theo met de jongens mee zou gaan en ik met Charlotte. Een coachwissel dus, misschien ook wel een keertje te proberen, misschien brengt dat toch weer nieuwe inzichten voor mijn kids. Vooraf waren de verwachtingen niet al te hoog voor Charlotte. Ze was als 5^e geplaatst in een gecombineerde MO17/19 groep van 6, met 2 spelers uit de “Big Four” (een koosnaam die ik in een eerder verslag had verzonnen) én iemand met bijna 2000 rating. Om door te gaan naar de finale in Panningen zou ze bij de eerste 3 moeten eindigen. Maar ze was op en top gemotiveerd om er iets van te maken.

Vroeg in de ochtend dropten we Jasper bij Jelle en reden meteen door naar Ede. We kwamen daar veel te vroeg aan maar gelukkig was de zaal al open. We konden mooi op tijd inspelen. Haar eerste wedstrijd was meteen tegen Marlieke de Gier. Charlotte had zich van tevoren mentaal goed ingesteld en begon zonder angst aan de wedstrijd. Met gevarieerd serveren (hadden we vooraf besproken), gedurfd spelen (forehand én backhand) en geholpen door wat foutjes van Marlieke pakte ze zowaar de eerste game. Nou, die was in elk geval binnen. Een topper als Marlieke wist de boel om te zetten in de volgende 3 games, maar Charlotte kon toch tevreden terugkijken op een goede wedstrijd. De volgende wedstrijd was tegen de nog hoger geplaatste Jitte de Klerk. In de eerste game kon Charlotte nog redelijk tegenstand bieden maar Jitte was toch veel te sterk en won in 3 games. Gaf verder niks, ik kon toch tevreden terugdenken aan de paar mooie puntjes die ze wist te maken. Na deze twee partijen tegen de top van Nederland in deze leeftijdscategorie kon ik al wat leerpunten opschrijven: ten eerste is het serveren ontzettend belangrijk, elke service die iets te lang of hoog komt wordt meteen afgestraft, en ten tweede moet je altijd erop rekenen dat elke bal die je slaat – hoe mooi ook, moeiteloos kan worden gecounterd.

Na een lange pauze kon ze in haar derde partij tegen de als 6^e geplaatste Esmeé Folkers proberen haar eerste overwinning binnen te halen. Dit lukte in 3 games. De vierde partij was tegen een iets hoger geplaatste Cindy Struijs, die Charlotte al kende van meer dan een jaar geleden in de landelijk-C competitie. Cindy was minder aanvallend dan Marlieke en Jitte maar beschikte over een goede block waarmee ze veel fouten afwong bij Charlotte. Het werd een spannende 5-gamer maar Charlotte trok aan het langste eind.

De laatste wedstrijd was tegen het andere lid van de “Big Four” Floortje Gerritsen. Ondanks de veel hogere rating had ik haar spel ietswat kunnen observeren en voelde dat ze niet in heel goede doen was, dus stiekem had ik wat hoop dat Charlotte haar zou kunnen verrassen. Wat bleek: de eerste game sloeg Floortje haar helemaal suf met 11 – 3. Weg hoop! Of……toch niet? Charlotte wist zich toch mentaal sterk te houden en goed te herstellen en kon de tweede en derde game nipt winnen. Opeens zag het er rooskleurig uit. De vierde game begon helaas slecht met een servicefout en in die game was Floortje weer vanouds aanvallend superieur en won dik met 11 - 5. In de vijfde game begon het eveneens slecht en liep Floortje al snel uit naar 3 – 0. Ik riep snel een time-out om verdere achterstand te voorkomen, maar kon toch niet voorkomen dat het 5 – 0 werd. Na de wissel van kant wist Charlotte zich wonderbaarlijk toch puntje voor puntje terug te knokken, waarbij ze niet mocht klagen over een paar netballen. Ze forceerde steeds meer fouten bij Floortje en kwam op 3 matchpoints. Op eigen service ging het weer fout met de opslag, maar bij 10 – 8 maakte ze het af en zo was de verrassing compleet. Wat een ongelooflijke come-back! En ze was hiermee ook als derde in de groep door naar de finale!

Als (gelegenheids)coach en vader kan ik niet anders dan supertrots zijn op deze meid. Niet alleen vanwege het behaalde resultaat, maar door het vertoonde spel, durf, en mentale weerbaarheid. Na het nieuws van de andere zaal dat ook broertje Jasper de finale heeft gehaald is het familiefeestje nu compleet. Op naar de finale in Panningen