Ranglijsttoernooi A/B.

De Zondag:

Om 08:15 uur belde ik aan bij de fam Smulders. Papa Guy deed open. Ondanks het feestje van gisteravond was hij solidair met zijn zoon vroeg opgestaan, hij zou vanmiddag richting Tilburg komen.

In een lichte miezer en een wolkendek dat een grauwe dag beloofde reden Noa en ik naar Woensel West om Jelle op te halen.

In de auto heerste een relaxte ochtendsfeer waarbij beide jongens niet veel te missen hadden, het was dan ook nog vroeg.

Vanuit Veldhoven waren de familie Kang, Lars en geheim wapen Jack Aarts aka ‘de tafeltennis professor’ al gearriveerd in Tilburg. Ook Luc was meegekomen met hen om vandaag te ondersteunen. Last but not least waren Samuel en papa Mischa er ook.

5 man sterk vandaag dus, allen uitkomend in hun eigen B categorie.

Laten we dit keer beginnen met de (meer dan) honorable mentions.

Samuel:

Kon in zijn onder 13 categorie poule niet verassen en won 1 van zijn 4 partijen. Op een afstandje zag ik dat hij het moeilijk had en de traantjes van teleurstelling vloeiden rijkelijk, altijd sneu.

Jasper:

Papa Jeffrey kan u waarschijnlijk meer vertellen maar van wat ik meekreeg heeft het grootste talent van Veldhoven het meer dan uitstekend gedaan. In zijn poule bleef hij, weliswaar niet altijd gemakkelijk maar toch, ongeslagen. Met name de overwinning op de nr 1 geplaatst Nik Kreugel was een lekkere.

Jasper had een bye en in de halve finale trof hij een oude bekende en toch wel een beetje zijn angstgegner namelijk Luca Pastoors. Ook deze bond hij met 3-1 aan zijn zegekar. Finaleplek dus.

De tegenstander in de finale had de hoogste coachpaus van Nederland en tevens de persoonlijke coach van s’Neerlands beste tafeltennisster Britt Eerland aan zijn zijde. Niemand minder dan Anton Pleijsier (dun Toon voor insiders) coachte hem dit toernooi. Drie Jaspers op elkaar konden zijn tegenstander Chengxi Xi van Scylla nog steeds niet recht in de ogen aankijken maar dat was voor onze kleine dappere strijder (Jappie voor insiders) geen reden om de strijd niet aan te gaan. Jasper moet wel echt groente gaan eten. Stel je eens voor, dat fluwelen handje van hem en een extra reach omdat ie een kop of twee groter wordt…

Enfin.

Met een geflatteerde 3-0 (3x 12-10) moest Jasper zijn tegenstander feliciteren. Neemt niet weg dat met name het vertoonde spel maar ook het resultaat uitstekend waren en hopelijk brandstof zijn voor zijn motivatie.

Lars:

Daar waar ik kon coachte ik onze linkspoot die in zijn poule zeer bemoedigend tafeltennis liet zien. Een mentaal dipje halverwege, wat verlies betekende tegen de lepelende maar oervaste Boris Ivancovic, kon niet voorkomen dat Lars ‘gewoon’ 1ste eindigde in zijn poule. Waar Lars nogal eens kan bevriezen in het business end van een poulefase, daar waar het er echt om gaat, liet hij daar nu juist zijn beste tafeltennis zien. Slim spelend, daar waar mogelijk initiatief nemend en belangrijker, zijn battleground zelden of nooit verlatend won hij overtuigend de beslissende pot van Flint van Lier. Ze eindigden met drieën op 1 verliespartij maar Lars had de beste game resultaten en werd zodoende eerste.

Hartstikke prima dus ware het niet dat Jelle in zijn poule tweede werd zodat die twee elkaar nu in de kwartfinale zouden treffen. Dat scenario was van tevoren al door de twee voorzien en om dat te voorkomen werd afgesproken dat ze of allebei eerste zouden worden in de poule òf allebei tweede.

Helaas werd het een broedermoord in de kwartfinale, die ditmaal beslecht werd in het voordeel van Jelle.

Lars kan terugblikken op een uitstekend toernooi. Zijn backhand ontwikkelt zich goed, zijn voetenwerk dito en belangrijker: hij wordt mentaal sterker. Hoewel teleurstellingen heftiger geuit worden (pubertijd?) worden deze ook sneller verwerkt en staat hij er de volgende pot weer. Ik blijf het een genot vinden om naar deze ranke, creatieve linkspoot te kijken en het is mijns inziens een kwestie van investeren (meer en even hard trainen) en Lars gaat nog grote sprongen vooruit maken.

Nu wordt het kiezen voor mij omdat ik langzaam maar zeker naar een hoogtepunt wil toewerken. Gezien het dramatische verloop van Jelle’s toernooi kies ik ervoor om Noa’s dag eerst te beschrijven.

Noa:

Of NoA-licentie voor insiders. Noa was eerste geplaatst (jongens onder 19 B) en een finaleplaats vandaag zou zijn A licentie garanderen. Dat geeft druk en zijn toch al korte nagelbed heeft het zwaar te verduren gekregen vandaag, het mijne ook overigens. Noa liet niet zijn beste spel zien in de poulefase maar omdat zijn basisniveau echt veel hoger is in deze klasse dan dat van de anderen werd hij relatief makkelijk eerste. Alleen tegen Finn Borst (Scylla) moest hij 5 games spelen maar de vijfde was zeer overtuigend.

Met een bye op zak moest hij in de halve finale tegen David Robbers (Huizen). Eigenlijk laat Noa vanaf dit moment zien waarom hij eerste is geplaatst. Met veel meer rust in zijn kop en lijf laat hij de symphatieke Huizenaar volstrekt kansloos. A licentie in tha pocket! Maar Noa wilde meer, Noa wilde het toernooi winnen en dat heeft zijn tegenstander in de finale, Kang Delmaar, geweten. Totaal gefocust, vrij van spanning liet hij de speler van TTV Amsterdam/Scylla alle hoeken van de tafel zien ergo kansloos.

Ik heb het al eerder gezegd, voor Noa is op dit moment the sky the limit. Met zijn passie en zijn talent kan hij nog héél ver komen. In acht genomen dat hij pas 4 jaar serieus speelt, zit er nog zoveel rek op dat ik het heel goed voor mogelijk houd dat hij binnen nou en 5 jaar bij de top 10 van Nederland gaat horen. En dan matig ik mijn voorspelling nog.

Jelle:

Jelly voor insiders.

Jelle had de eer om vandaag door een nog grotere naam dan Anton Pleijsier bijgestaan te worden. Niemand minder dan kampioenenmaker Jack Aarts coachte hem vandaag. Met dat verschil dat Jack het pro deo en uit clubliefde doet en dun Toon waarschijnlijk niet maar verschil moet er zijn. Met Jack aan je zijde weet je dat het op zijn minst een finaleplek wordt vandaag. Daar was Jelle halverwege nog niet zo van overtuigd. Verzuchtend deelde hij mij mede dat Jack wel heel negatief was in zijn feedback. Nee Jelle, dacht ik, Jack lijkt veel op jou. Hij is ook volstrekt authentiek, windt er geen doekjes om en heeft ontzettend veel kijk op het spelletje. Neem zijn kritische toon voor lief en probeer tussen de regels door naar zijn tips te luisteren en jij bent het die spekkoper is.

Jelle werd tweede in zijn poule en moest alleen Tian Glass (Scylla maar weer eens) feliciteren.

Met het verse bloed van broeder Lars nog aan zijn batje moest hij het in de halve finale tegen een oude bekende opnemen. Yannick van der Haven (warempel ook van Scylla) was in de C licentie tijd Jelle’s angstgegner en dikwijls het eindstation. Maar sinds de laatste 3 toernooien is het andersom. Of zoals Yannick het verzuchtend verwoordde na afloop van het toernooi: ‘ik ben blij dat ik jou niet meer tegenkom Jelle want de moed is me inmiddels een beetje in de schoenen gezakt.’

Jelle wint 3-0 van Yannick in een, wat ik op afstand zag, zeer aantrekkelijke pot met lange en mooie rally’s tussen twee hard hitters.

Voor de finale wees Jack, en dat typeert zijn grootsheid vind ik, mij aan als coach. ‘Jij bent de trainer, jij bent nu beschikbaar en jij kent Jelle beter dan ik dus jij coacht.’

In de finale wachtte wederom Tian en alle ingrediënten voor een prachtig en dramatisch sluitstuk waren aanwezig. Het toernooi liep gigantisch uit en deze finale was de enige nog te spelen partij van de dag. Tussen de inmiddels druk opruimende vrijwillers, al klaarstaande zaalvoetballers die stopte met hun warming-up omdat ze de bloedstollende finale ingetrokken werden, de gehele Scylla familie (en dat zijn er nogal wat) en Veldhoven familie vochten de twee kemphanen op de enige tafel die nog niet opgeruimd was het uit. En hoe!!

Jelle’s lichaamshouding vooraf verried dat hij het wel best vond. Hij had de finale bereikt en bovendien was Tian in de poule al overtuigend van hem gewonnen. Met een krentenbol nog in zijn knuistjes betrad Jelle op zijn welbekende (voor insiders dan) quasi onverschillige manier het strijdtoneel. Jelle gaf aan spierpijn te hebben in zijn rechterkuit, hij herkende de opkomende kramp niet omdat hij dit niet eerder had meegemaakt en vertelde dit als spierpijn.

Ok, match time.

Wat een finale, niet alleen qua entourage maar ook qua scoreverloop en dramatiek. Een ware slijtageslag was het waarbij Jelle tot 4 keer toe geholpen moest worden aan de opspelende kramp in zijn kuit. Een reguliere time-out en een medische time-out werden hier aan besteed en bij kramp aanval nummer drie sloeg de twijfel toe of het nog toegestaan was om Jelle’s been en tenen te ‘rekken’. Dankzij de coulantie van topscheids Ingrid en de enorme groothartigheid en sportiviteit van de Scylla coach die uit zichzelf zei: ‘natuurlijk moet je die jongen helpen, maakt niet uit hoe vaak,’ werd dit toegestaan. Bij krampaanval nummer 4, diep in vijfde game, liep ik zonder iets te vragen naar Jelle toe en rekte en strekte het been opdat iig de finale uitgespeeld kon worden. Met deze bluf actie overspeelde ik bijna mijn hand want nu verscheen toernooileidster en tevens bondsgedelegeerde Joke Wijker ten tonele. Dit was de laatste keer dat er geholpen mocht worden, als het niet meer ging moest Jelle maar opgeven. Opgeven my and Jelle’s ass, Joke maar ze had natuurlijk wel een punt.

Zoals ik al zei leek het of Jelle het wel best vond, zeker in de eerste twee games was het geloof in winst er nog niet helemaal. Een liefdevolle donderspeech mijnerzijds zetten hem wat meer op scherp. Het gameverloop spreekt eigenlijk boekdelen, de eerste 4 werden met 2 punten verschil verdeeld tussen de twee. Game 5 verliep grilliger, Jelle kijkt in no time tegen een 5-1 en zelfs 6-2 achterstand aan maar Jelle zou Jelle niet zijn als hij zich niet terug zou knokken. Zo geschiedde en op 7-7 trekt Jelle zelfs trekkebenend de 2 volgende punten naar zich toe maar dan slaat de kramp weer toe. Na de zoveelste en laatste rek en strekoefening mijnerzijds maakt Jelle 10-7 en hij heeft drie championship points. De eerste twee worden niet verzilverd maar de derde wel. En om het drama gehalte van de finale nog wat extra cachet te geven gebeurt dit met een zwijnbal. Tian zijgt van teleurstelling huilend bij zijn coach ineen en Jelle kan zijn emoties ook niet meer de baas en belandt ook huilend van geluk en pijn tussen de aanwezige Veldhoven armen. Wat een apotheose, spannender, mooier en dramatischer had het script niet geschreven kunnen worden. Jelle’s droom van een A licentie wordt bewaarheid en alle credits daarvoor gaan naar deze doorzetter.

Conclusies:

- mij rest niets dan trots na dit weekend

- deze A licenties zijn nog maar het begin, Landelijk A binnen handbereik

- wat een fantastische eenheid zijn wij als club

- Scylla is en blijft het grote voorbeeld in deze

- Leon Oosterwijk is hierop de uitzondering, die jongen heeft echt issues (sorry Leon)

- ondanks resultaten is er nog voldoende werk aan de winkel

- het afsluitende diner bij de Beren is voor herhaling vatbaar

Dank allen binnen de club voor de ondersteuning.

Theo Boon.