Voor het eerst heb ik me laten verleiden om mijn zondag op te offeren voor een toernooi in het verre Beverwijk. Om half 7 ging mijn wekker en om 21:00 uur ‘s-avonds draaide ik de sleutel weer in het slot van de voordeur. Voorwaar een lange dag en dan stel je jezelf de logische vraag: was het dit waard?

Antwoord: Ja!

Met 4 spelers was TTVV ditmaal vertegenwoordigd en dat mag/moet wel eens benadrukt worden. Na jaren van absolute leegte en droogte laten we ons de afgelopen 3 jaar vaker en vaker zien op de belangrijke toernooien. Een simpele optelsom van investeren, passie en lol maken met elkaar. Dat dat investeren geïntensiveerd moet worden als je echt mee wil doen met de grote jongens en meisjes (in Nederland), werd gisteren ook maar weer eens duidelijk. Met 3 x in de week trainen kun je leuk meedoen in het B circuit maar ga je geen potten breken, ga je geen aanspraak maken op een A licentie laat staan dat je in die A klasse een rol van betekenis gaat spelen. Goed tafeltennis spelen is in eerste instantie een kwestie van investeren. Hard trainen dus (een talent op zich). Een goed handje en een goede motoriek hebben is meegenomen maar futiel ten aanzien van trainingsuren en belangrijker: trainings intensiviteit.

Om alles in een nog relatiever licht te plaatsen: realiseer je dat de jeugdtoppers in Nederland, kinderen die dus 5 tot 6 keer in de week trainen, op hun beurt weer compleet worden weggeslagen op internationale toernooien. Ook daar heb ik mijn ideeën over maar dat is voor een ander stukje want nu wil ik het over gisteren hebben.

4 spelers dus.

Noa Smulders: Jongens onder 19 (2de geplaatst).

Jelle Foster: Jongens onder 17 (1ste geplaatst).

Lars Goldsteijn: Jongens onder 17 (9/12 geplaatst).

Jasper Kang: Jongens onder 15 (5/8 geplaatst).

Noa:

Noa fietste zonder gameverlies door zijn poule heen. Zonder noemenswaardig hoogstaand spel plaatste hij zich daarmee direct voor de halve finale. Daar ontmoette hij Robin Pham en tevens de eerste tegenstander die het hem (een beetje) moeilijk maakte. Noa speelde zijn beste partij van de dag. Na game verlies in game 2 walste hij over Robin heen.

In de finale wachtte, zoals verwacht, de als 1ste geplaatste Djovanny Nieuwland. Een stroeve eerste game werd teniet gedaan door twee prima games. In game 4 leek Noa na een 4-0 voorsprong op zijn A licentie af te stevenen maar juist op dat moment wordt hij overmand door zenuwen. Djovanny maakte daar dankbaar gebruik van en nam het heft (met prima spel, moet gezegd) in handen. Vanaf dat moment stuurt hij Noa van links naar rechts ipv van Noa hem. Noa eindigt tweede en heeft een halve A licentie. Nog een finaleplaats in een van de volgende ranglijst toernooien en de A is een feit. Dit lijkt een kwestie van tijd.

Mag Noa tevreden zijn? Jain (ja und nein), als je het mij vraagt. Ja omdat hij met gemak voldoet aan zijn plaatsing, ja omdat hij weer dingen heeft laten zien die mij als trainer doen glimmen van trots en ja omdat zijn opwaartse curve (waar voorlopig nog geen plafond in zicht is) voort blijft duren. Nee (nein) omdat de foutenmarge op bepalende moment nog te hoog hoog is. Met name zijn (prima) backhand laat het te vaak afweten. Ballen op het midden zijn dan ook forehand ballen, zeker met jouw forehand Noa. Ook nee (nein) omdat je mijns inziens na een verloren partij (ook een verloren finale) toch op zijn minst 5 minuten een donderwolk boven je hoofd moet hebben. Zeker als de winst voor het grijpen ligt en deze je ontglipt mag/moet je ff flink balen. Noa had direct vrede met het het verlies . Dat neem ik hem niet kwalijk maar een (winnaars) mindset gaat je helpen bij het binnenslepen van belangrijke potten.

Noa is zo’n speler die alles in huis heeft om een (nationale) topper te worden. Zijn instelling is fenomenaal, zijn motoriek en zijn handje zijn dat ook. Hij speelt pas 4 jaar tafeltennis dus als je het mij vraagt gaan we nog veel van deze jongen horen.

Lars:

Lars zit weer in een opwaartse spiraal de laatste tijd en dat is fijn, vooral voor zijn zelfvertrouwen. Lars realiseert zich steeds meer (en kan dat ook steeds meer ten uitvoer brengen) dat zijn ‘battleground’ tussen de eerste en tweede positie van tafel ligt. Dat hij na zijn prima service vanuit daar met zijn machtige forehand en fantastische balgevoel het spel kan en moet domineren. Zijn voetenwerk en backhand behoeven daarentegen nog (veel) aandacht.

In de onder 17 klasse zijn de verschillen marginaal en het is dus knap dat hij tweede eindigt in zijn poule achter de latere winnaar Marco Skwira. Met name het vertoonde spel stemt positief. In de kwartfinale wacht (latere finalist) Luca Owen. Luca wordt bevreesd vanwege zijn service en derde bal. Lars komt in 3 close games ogenschijnlijk net tekort maar tegelijkertijd maakt hij nooit aanspraak op de winst. Het ontbreekt Lars op beslissende moment aan ‘grinta’, aan lef en aan het vermogen om tactische opdrachten uit te voeren en ja, ik weet dat het makkelijk lullen is vanaf de zijkant. Lars mag ondanks dit tevreden zijn, hij heeft zogezegd het maximale eruit gehaald en meer kan en mag je niet verwachten, toch?

Jelle:

Jelle was nerveus, Jelle voelde de druk van het als 1ste geplaatst zijn. Jelle moet het niet hebben van zijn natuurlijk aanleg en balgevoel maar des te meer van zijn wil om beter te worden, zijn trainingsinzet en zijn prima counterspel.

Jelle gaat in zijn eerste partij van de poule direct de bietenbrug op tegen de (beter spelende en sympathieke Sam Borst). Jelle weet wat hem te doen staat en doet dat ook. Hij wint zijn overige poulewedstrijden relatief eenvoudig en krijgt een walk-over tegen de zieke Hugo Gerritsen.

In de kwartfinale wacht een oude bekende, Yannick van der Haven. Yannick was in het verleden dikwijls het eindstation voor Jelle maar afgelopen NK wist Jelle hem voor het eerst te pakken. Met deze wetenschap stuurde hij Yannick ook ditmaal met 3-0 het bos is. Luca Owen, die zijn teamgenoot Lars verschalkte in de kwart finale, werd de volgende horde op weg naar de zo begeerde finaleplek. In deze partij worden Jelle’s gebreken pijnlijk blootgelegd. Luca’s service is een marteling voor Jelle, hij kan hier te weinig mee doen en/of mist de ontvangst al direct. In de rally vind ik Jelle beter maar ook hier maakt hij meer fouten dat normaal. Luca wint verdiend dus en Jelle’s droom van een A licentie moet nog even de ijskast in. Ik denk dat met name Jelle zelf niet tevreden is omdat hij zijn topniveau niet behaald vandaag en omdat hij de door hem zo begeerde A licentie misloopt. Jelle kennende is dit brandstof om er nog een schepje bovenop te doen komende tijd.

Jasper:

Ons Jappie is een fantastisch ventje met een fantastisch handje. Het oogt soms allemaal wat lui maar met luiheid heeft dat niet veel van doen. Jasper gaat nog teveel gebukt onder het juk van ‘moeten presteren’ waardoor hij kan bevriezen. Jasper laat meer en meer zien dat hij hier beter mee om heeft leren gaan en hoewel die weg nog een lange is, is die wel ingeslagen. Gezien zijn poule en zijn plaatsing van vandaag zou het al een prestatie zijn als Jasper de poule zou overleven. En dat deed hij met verve.  Van zijn 6 poulewedstrijden won hij er 5, hij verloor slechts  met 11-9 in de vijfde van de latere winnaar Sartak Dwivedi. Hij won er niet alleen 5 maar won die ook met het zo gewilde gedurfde spel. Op sleutelmomenten initiatief tonen, goed bewegend mocht hij zich melden voor de halve finale. Daar was Nick Kreugel zijn meerdere. Na een vliegende start kwam er halverwege de tweede game zand in de machine en moest Jasper zijn degelijke tegenstander uiteindelijk feliciteren.

Goede prestatie, Jasper en belangrijker: goed, positief en agressief spel.

Al met al een prima dagje voor Veldhoven en wij gaan gewoon door op de weg die we ingeslagen zijn, hopelijk met in de nabije toekomst nog meer trainingsuren.

Thanks y’all voor de fijne dag, het meerijden en de heerlijke pizza na afloop.

Theo.